Miasto wojewódzkie, ponad 74 tys. mieszkańców. Prawa miejskie od 1547 r. W XVI w. i 1 połowie XVII w., miasto stanowiło niewielki ośrodek handlowy przy drodze do Brześcia. W 2 połowie XVII w. rozpoczął się pomyślny okres w dziejach miasta. Właścicielami stali sie Czartoryscy, dzięki którym Siedlce otrzymały szereg przywilejów korzystnie wpływających na ich rozkwit. Z fundacji Izabeli i Kazimierza Czartoryskich wybudowano w 1 połowie XVIII w. kościół oraz pałac. Po śmierci Kazimierza, miasto przeszło na własność Michała Czartoryskiego, a następnie jego córki Aleksandry, która wyszła za mąż za Michała Ogińskiego-hetmana wielkiego litewskiego. Od tej chwili nastąpiły lata najwspanialszego rozwoju Siedlec. Miasto stało się jednym z ważniejszych ośrodków życia towarzyskiego i kulturalnego w Polsce. Z funduszy Aleksandry Ogińskiej przebudowano pałac i kościół, wzniesiono ratusz oraz szereg innych obiektów zmieniających wygląd miasta.

Powstał oryginalny układ urbanistyczny o przestrzeni otwartej, którego oś wyznacza zespół budowli: kościół, ratusz, odwach i domy zajezdne. Po upadku powstania kościuszkowskiego i trzecim rozbiorze Polski, Siedlce znalazły się w zaborze austriackim. W czasach Księstwa Warszawskiego były stolicą departamentu, a z chwilą utworzenia Królestwa Polskiego, stały się miastem wojewódzkim. Przeprowadzono przez nie trakt Warszawa-Brześć oraz podjęto szereg inwestycji porządkujących zabudowę i podnoszących estetykę miasta. Podczas powstania listopadowego 10.VI.1831 r. w pobliskich Iganiach, wojska polskie stoczyły zwycięską bitwę z wojskami rosyjskimi. W powstaniu styczniowym Siedlce i okolice stały się terenem nasilonych działań zbrojnych a z dowódców wyróżnił się cywilny naczelnik województwa podlaskiego Władysław Rawicz, stracony publicznie w Siedlcach w dniu 21.XI.1863 r. Ważną rolę w rozwoju gospodarczym miasta pełniły linie kolejowe: Warszawa-Brześć (1867), Siedlce-Sokołów Podlaski (1884), Siedlce-Czeremcha (1906). W latach 1867-1912, gdy Siedlce były siedzibą władz gubernialnych, nastąpił rozwój przestrzenny miasta, głównie w kierunku stacji kolejowej. Burzliwe dla Siedlec były lata 1902-1907, organizowano strajki szkolne, dokonywano zamachów na przedstawicieli władzy administracyjnej oraz policmajstrów. Po jednym z zamachów, w 1906 r. doszło do pogromu ludności żydowskiej, w czasie którego żołnierze rosyjscy zabili kilkadziesiąt osób, a ponad 200 ranili. Początek i drugie dziesięciolecie XX wieku, przyniosło nieznaczne ożywienie budownictwa i przemysłu. W okresie dwudziestolecia międzywojennego Siedlce stanowiły ośrodek handlu, rzemiosła i drobnego przemysłu przetwórczo-rolnego. Miasto rozrosło się terytorialnie, m. in powstała dzielnica domów jednorodzinnych - Nowe Siedlce. W czasie okupacji hitlerowskiej wymordowano 19 tysięcy mieszkańców, w tym 17 tysięcy Żydów. W latach powojennych wybudowano w Siedlcach kilkanaście większych zakładów przemysłowych, takich jak: Zakłady Dziewiarskie "KARO", Spółdzielnia Pracy "MIŚ", Zakłady Jajczarsko-Drobiarskie, Wytwórnia Lekkich Konstrukcji Salowych 'MOSTOSTAL", Odlewnia Staliwa "Stalchemak", Fabryka Narzędzi Skrawających "VIS", Zakłady Mechaniki Precyzyjnej "Mera-Błonie", Zakłady Produkcji Podzespołów "FSO-POLMO". Siedlce, posiadające bogate tradycje w szkolnictwie, stały się od 1969 r. ośrodkiem akademickim. Funkcjonująca Wyższa Szkoła Rolniczo-Pedagogiczna, kształci młodzież na kilkunastu kierunkach. W 1997 r. Siedlce obchodzą jubileusz 450-lecia nadania praw miejskich.
ZABYTKI: barokowo-klasycystyczny kościół p.w. św. Stanisława Biskupa z I połowy XVIII w. z fasadą z 1793 r. wg projektu Stanisława Zawadzkiego; barokowa plebania z III ćwierćwiecza XVIII w. zapewne wg proj. Jana Zygmunta Deybla; pozostałości bramy dzwonnicy z III ćwierćwiecza XVIII w.; neogotycki kościół katedralny z początku XX w. wg proj. Zygmunta Zdańskiego; zespół pałacowo-parkowy, m.in.: pałac z I połowy XVIII w., przebudowany w 2 połowie XVIII w. wg proj. Stanisława Zawadzkiego, kaplica grobowa Aleksandry Ogińskiej z 1791 r., proj. Zygmunta Vogela, park zwany "Aleksandrią" z I połowy XVIII w.; ratusz - "Jacek" z III ćwierćwiecza XVII w. zapewne wg proj. Jana Zygmunta Deybla; odwach z II połowy XVIII wieku; zespół więzienny z 1841-1843 r. - arch. Henryk Marconi; dawne gimnazjum z 1841-1844 r. - arch. Antoni Corazzi; poczta klasycystyczna z 1827-1828 roku - arch. Antoni Corazzi.