Art. 1.53.
    Służba amatorska: służba radiokomunikacyjna mająca na celu samokształcenie, wzajemną łączność i studia techniczne dokonywane przez amatorów, to jest przez należycie upoważnione osoby zainteresowane techniką radiową jedynie dla celów osobistych i bez korzyści materialnych.
Art. 1.54.
    Amatorska służba satelitarna: służba radiokomunikacyjna stosująca stacje kosmiczne umieszczone na satelitach Ziemii dla tych samych celów jak służba amatorska
Art. 1.5.
   Stacja amatorska: stacja służby radioamatorskiej.
Art. 32.

Dział I. Służba amatorska.
    §1. Radiokomunikacja między amatorskimi stacjami różnych krajów jest zabroniona, jeśli administracja jednego z krajów zainteresowanych zgłosi swój sprzeciw.
    §2. (1). Jeśli łączność miedzy stacjami amatorskimi różnych krajów jest dozwolona, to powinna być ona prowadzona w języku jawnym i ograniczać się do wiadomości natury technicznej, odnoszących się do prób i uwag o charakterze ściśle osobistym, które ze względu na ich małe znaczenie niewątpliwie nie byłyby kierowane przez publiczną służbę telekomunikacyjną.
         (2). Bezwzględnie jest zabronione wykorzystywanie stacji amatorskich dla przekazywania korespondencji międzynarodowej pochodzącej od lub przeznaczonej dla osób trzecich.
         (3). Powyższe postanowienia mogą być zmienione w drodze specjalnych uzgodnień miedzy administracjami zainteresowanych krajów.
    §3  (1). Osoba starająca się o zezwolenie na obsługiwanie aparatury stacji amatorskiej musi udowodnić, że jest w stanie prawidłowo nadawać ręcznie i prawidłowo odbierać na słuch teksty znakami w kodzie Morse'a. Jednakże zainteresowane administracje mogą nie wymagać zastosowania tego przepisu w przypadku stacji, które używają wyłącznie częstotliwości powyżej 30 Mhz.
         (2). Administracje przedsięwezmą takie środki, jakie uznają za konieczne celem sprawdzenia kwalifikacji operatorskich i technicznych każdej osoby, zamierzającej obsługiwać aparaturę stacji amatorskiej.
    §4. Moc maksymalna stacji amatorskich powinna być ustalona przez zainteresowane administracje, biorąc pod uwagę kwalifikacje techniczne operatorów i warunki w jakich stacje będą pracować.
    §5. (1). Wszystkie przepisy ogólne ustalone w konwencji i niniejszym Regulaminie mają zastosowanie do stacji amatorskich. W szczególności częstotliwość emitowana powinna być stała i wolna od fałszywych emisji w takim stopniu, na jaki pozwala postęp techniki dla takich stacji.(2). W czasie nadawania stacje amatorskie powinny nadawać w krótkich odstępach czasu swój znak wywoławczy.
Dział II. Amatorska Służba Satelitarna.
    §6. Postanowienia Działu I niniejszego Artykułu mają odpowiednie zastosowanie do Amatorskiej Służby Satelitarnej.
    §7. Stacje kosmiczne Amatorskiej Służby Satelitarnej, pracujące w pasmach współużytkowanych z innymi służbami powinny być wyposażone we właściwe urządzenia dla sterowania emisjami zgodnie z procedurą podaną w art. 22. Administracje zezwalające na takie stacje kosmiczne powinny poinformować IFRB (Międzynarodowe Biuro Rejestracji Częstotliwości) i powinny zapewnić przed startem aby powstała wystarczająca liczba naziemnych stacji kierujących dla zagwarantowania, że jakiekolwiek szkodliwe zakłócenia, które mogłyby wystąpić, będą zlikwidowane przez te administracje.

Przepisy przejściowe i końcowe.

            §16.1. Wszystkie świadectwa wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zachowują ważność do czasu wymiany.

            2.

ZAKRES WIADOMOŚCI I UMIEJĘTNOŚCI WYMAGANYCH DO UZYSKANIA ŚWIADESTWA RADIOOPERATORA W SŁUŻBIE AMATORSKIEJ

   §1. Osoba występująca o świadectwo radiooperatora klasy „A” powinna wykazać się następującymi wiadomościami i umiejętnościami z niżej podanych dziedzin:

a)      przewodnictwo elektryczne,

b)      źródła elektryczności,

c)      pole elektryczne,

d)      pole magnetyczne,

e)      pole elektromagnetyczne,

f)        sygnały sinusoidalne,

g)      sygnały niesinusoidalne,

h)      sygnały zmodulowane,

i)        moc i energia;

 

 

 2)      elementy obwodów:

a)      rezystory,

b)      kondensatory,

c)      cewki,

d)      transformatory – budowa i zastosowanie,

e)      diody,

f)        tranzystory i układy scalone,

g)      inne elementy elektroniczne;

 

3)      układy:

a)      łączenie elementów obwodów,

b)      filtry,

c)      zasilacze,

d)      wzmacniacze,

e)      demodulatory,

f)        generatory,

g)      pętla synchronizacji fazowej (PLL);

 

4)      odbiorniki:

b)      rodzaje,

c)      schematy blokowe,

d)      budowa i działanie stopni,

e)      parametry odbiornika;

 

5)      nadajnik:

a)      rodzaje,

b)      schematy blokowe,

c)      budowa i działanie stopni,

d)      parametry nadajnika;

 

6)      anteny i linie zasilające:

a)typy anten,

b)      charakterystyki anten,

c)linie zasilające;

 

7)      propagacja fal długich,

 

8)      pomiary:

 

a)      wykonywanie pomiarów napięć i prądów – stałych, przemiennych, wysokiej częstotliwości, pomiarów rezystancji, mocy, głębokości modulacji, częstotliwości i współczynnika WFS,

b)      przyrządy pomiarowe do wyżej wymienionych pomiarów;

 

9)      zakłócenia radioelektryczne:

a)      źródła zakłóceń,

b)      przyczyny zakłóceń w sprzęcie elektronicznym,

c)      urządzenia przeciwzakłóceniowe.

 

      2.            Bezpieczeństwo pracy przy urządzeniach elektrycznych i nadawczych:

1)      Przepływ prądu przez ciało człowieka – porażenie,

2)      Udzielanie pierwszej pomocy,

3)      Ochrona przeciwpożarowa,

4)      Wpływ pola elektromagnetycznego na organizm ludzki,

5)      Ochrona środowiska naturalnego przed promieniowaniem elektromagnetycznym,

6)      Ochrona odgromowa,

7)      Przepisy przeciwpożarowe przy urządzeniach elektrycznych.

 

      3.Przepisy i procedury operatorskie krajowe i międzynarodowe:

1)      alfabet fonetyczny międzynarodowy,

2)      kod Q,

3)      skróty operatorskie,

4)      sposoby porozumiewania się w przypadku niebezpieczeństwa i klęsk żywiołowych,

5)      znaki wywoławcze,

6)      plan pasm częstotliwości dla służb amatorskich – krajowy i według Międzynarodowego Zarządu Radioamatorów (IARU).
 

      4.Przepisy krajowe i międzynarodowe dotyczącej służby radioamatorskiej i satelitarnej łączności radioamatorskiej:

1)      Przepisy radiowe Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU), o których mowa w §2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia,

2)      Wyciąg z zalecenia Europejskiej Konferencji Poczty i Telekomunikacji (CEPT), stanowiący załącznik nr 7 do rozporządzenia,

3)      Przepisy krajowe, postanowienia i warunki licencyjne.
 

      5.Umiejętność nadawania i odbioru alfabetu Morse’a.

Ubiegający się o uzyskanie świadectwa radiooperatora klasy „A” powinien wykazać się umiejętnością ręcznego nadawania i odbioru „na słuch” informacji przekazywanych kodem Morse’a – grup literowych, cyfrowych i znaków przestankowych:

1)      Z szybkością nie mniejszą niż 5 grup na minutę,

2)      Czas trwania transmisji co najmniej 3 minuty.

Przy nadawaniu nie używa się klucza automatycznego.

 

   §2.Osoba występująca o świadectwo radiooperatora klasy „B” powinna wykazać się wiadomościami i umiejętnościami takimi samymi jak dla klasy „A”, z wyłączeniem §1 ust. 5.


Załącznik nr 7
 

Wyciąg z zalecenia Europejskiej Konferencji Poczty i Telekomunikacji (CEPT) T/R 61-02

  UJEDNOLICENIE ŚWIADECTWA EGZAMINU RADIOAMATORSKIEGO

Zalecenia zalecane przez Grupę Roboczą „Przepisy radiowe” T/WG 19 (RR)
Tekst Zalecenia przyjęty przez Europejski Komitet Radiokomunikacyjny
 

„Europejska Konferencja Administracji Pocztowej i Telekomunikacyjnych, uważając
 

a)Że Służba Radioamatorska jest służbą w rozumieniu artykułu 1 Regulaminu Radiokomunikacyjnego ITU i podlega Regulaminowi radiokomunikacyjnemu ITU i przepisem krajowym;

b)      Że Administracje są odpowiedzialne, zgodnie z artykułem 32 Regulaminu Radiokomunikacyjnego ITU, za podjęcie takich kroków, jakie uznają za stosowane, w celu sprawdzenia operatorskich i technicznych kwalifikacji radioamatorów. Dodatkowo, radioamatorzy nie mogą pracować na częstotliwościach poniżej 30 MHz, o ile nie wykażą się umiejętnością prawidłowego słuchowego odbioru znaku alfabetu Morse’a;

c)Że istotne różnice pomiędzy istniejącymi krajowymi przepisami i warunkami zaleceń utrudniają licencjonowanym radioamatorom prowadzenie działalności radiokomunikacyjnej poza ich własnym krajem;

d)            Że w kontekście międzynarodowym  Międzynarodowa Unia Radioamatorska (IARU) popiera koncepcje ujednolicenia poziomów egzaminacyjnych dotyczących służby radioamatorskiej;

e)Że zalecenie CEPT T/R 61-01 dotyczy jedynie czasowego używania radiostacji przewoźnych i przenośnych w kraju CEPT;

f)              Że większość krajów europejskich wzajemnie stara się doprowadzić do ujednolicenia przepisów i spraw także dotyczących niekomercyjnych i rekreacyjnych działań swych obywateli;

 
Biorąc pod uwagę
 

a)      Że jest wysoce pożądanym wprowadzenie wspólnych ustaleń dla radioamatorów pragnących używać radiostacji w innym kraju, w którym przebywają;

b)      Że można znaleźć wspólne podejście mimo dużej różnorodności klas zezwoleń i egzaminów radioamatorskich w różnych krajach CEPT;

c)      Że na podstawie tego wspólnego podejścia jest możliwe określenie, które klasy zezwoleń i egzaminów radioamatorskich mają zbliżony charakter;

d)      Że w zasadzie uzyskano pozytywne doświadczenia przy wprowadzeniu Zalecenia T/R61-01, aczkolwiek zakwalifikowanie różnych klas zezwoleń krajowych do dwóch klas zezwoleń CEPT powoduje trudności odnośnie do minimalnych wymagań egzaminacyjnych;
 

Zaleca
 

a)      Aby Administracja krajów CEPT wydawały wzajemnie uznawane ujednolicone świadectwa egzaminu radioamatorskiego dla osób, które złożyły z wynikiem pozytywnym odpowiedni egzamin krajowy odpowiadającym klasom egzaminacyjnymi CEPT A lub B;

b)     Aby Administracja krajów CEPT, uwzględniając swoje krajowe prawa przepisy, wyraziły zgodę na  wydawanie krajowych zezwoleń odpowiadających poziomom egzaminacyjnym CEPT A lub B dla obcokrajowców, którzy wykażą się posiadaniem ujednoliconego świadectwa egzaminu radioamatorskiego wydanego przez Administrację kraju CEPT, a którzy przebywają w danym kraju przez okres dłuższy niż trzy miesiące;

c)      Aby zezwolenie wydane zgodnie z punktem b) były przedłożone przez wydające je Administracje;

d)     Aby każda osoba, która uzyskała ujednolicone świadectwo egzaminu radioamatorskiego w innym kraju CEPT, miała prawo z chwilą powrotu do swego własnego kraju uzyskać zezwolenie bez konieczności składania dalszych egzaminów;

e)      Aby zezwolenie wydane zgodnie z niniejszym zaleceniem obejmowały pracę radiostacji stałych, ruchomych i przenośnych. Pozostawia się do decyzji Administracji udzielanie zezwoleń na pracę radiostacji ruchomych lotniczych i morskich;

f)       Aby przepisy Zalecenia T/R 61-01 pozostały w mocy w stosunku do radioamatorów udających się na krótki pobyt do innych krajów CEPT.

 
Egzamin CEPT O poziomie A
 

         Zezwolenie wydane w oparciu o poziom egzaminacyjny CEPT A uprawnia do używania wszystkich pasm częstotliwości przyznanych służbie radioamatorskiej, a dopuszczonych w kraju, w którym będzie używana stacja amatorska.

 
Egzamin CEPT O poziomie B
 

         Zezwolenie wydane w oparciu o poziom egzaminacyjny CEPT B, nie obejmujący wymagania nadawania i odbioru znaków alfabetu Morse’a, uprawnia do używania radiostacji amatorskich w pasmach częstotliwości powyżej 30 MHz przyznanych służbie amatorskiej, a dopuszczalnych w kraju, w którym będzie używana stacja amatorska.

 
Zezwolenie krajowe odpowiadające poziomom egzaminacyjnym CEPT
 

         Zezwolenia krajowe odpowiadające poziomom egzaminacyjnym CEPT A i B

 
Dokument HAREC


         Ujednolicone świadectwo egzaminu radioamatorskiego musi zawierać co najmniej następujące informacje w języku kraju wydającego, jak również w językach angielskim, francuskim i niemieckim:
 

a)      Stwierdzenie, że posiadacz zdał egzamin, zgodny z wymaganiami na świadectwo CEPT poziomu A lub B,

b)     Imię, nazwisko i datę urodzenia posiadacza,

c)      Poziom egzaminacyjny świadectwo CEPT,

d)     Datę wydania,

e)      Urząd wydający.