Rewolucyjny rozwój elektroniki, łatwość i dostępność gotowych urządzeń krótkofalarskich przyczyniła się do dynamicznego wzrostu ilości stacji amatorskich na świecie. Wielka ilość czynnych radiostacji amatorskich musi być ujęta w pewne ramy, a także ich działalność musi być koordynowana. Taką organizacją skupiającą i koordynującą działania krótkofalarskie z jednej strony i broniącą interesów krótkofalowców z drugiej strony, jest po wołana już w 1925 roku Międzynarodowa Unia Radioamaska (ang. The International Amateur Radio Union, w skrócie IARU). Jej członkami są krajowe stowarzyszenia krótkofalowców - po jednym z każdego kraju. Siedziba Zarządu Głównego IARU mieści się w Stanach Zjednoczonych Ameryki, gdzie funkcję kierowniczą pełni Światowa Rada Administracyjna IARU w składzie: prezydent, v-ce prezydent, sekretarz oraz po 2 przedstawicieli z Regionu l, 2, 3 IARU.

Podział na regiony wprowadzony został po II wojnie światowej i przyczynił się do wzrostu aktywności w regionach, gdzie koncentruje się główna część pracy i działań. Najwyższą władzą każdego regionu jest odbywająca się co 3 lata Konferancja Generalna Regionu. Między konferencjami Regionem zarządza wybieralny Komitet Wykonawczy, który ma do pomocy stałe specjalistyczne grupy robocze i koordynacyjne. Obszarowo regiony IARU pokrywają się z regionami Międzynarodowej Unii Telekomunikacyjnej ITU.

Region I obejmuje:

• Europę,

• całe terytorium byłego ZSRR,

• Mongolię,

• Afrykę,

• Bliski Wschód.

Region II obejmuje:

• Amerykę Północną,

• Kanadę,

• Amerykę Środkową,

• Amerykę Południową.

Region III obejmuje:

• Daleki Wschód,

• Australię,

• Oceanię.