Pierwsze łączności na pasmach HF zawsze najlepiej nawiązywać w paśmie 80m (3,5Mhz) ze stacjami polskimi czy to telegrafią czy też fonią. Pozwoli nam to przyzwyczaić się do specyfiki pracy i ograniczy występującą w takich sytuacjach tremę.

Pracę na pasmach VHF i wyższych winniśmy rozpoczynać od pracy lokalnej w paśmie 2m (144MHz) w zakresach FM. Zdobyta tam niezbędna wprawa pozwoli nam stopniowo przechodzić do pracy na innych zakresach fal.

Przed przystąpieniem do pracy należy sprawdzić:

•       czy nasze urządzenie nadawczo-odbiorcze (ang. Transceiver) jest sprawne;

• czy jest dostrojone do właściwej częstotliwości;

• czy podłączona jest właściwa antena;

• czy częstotliwość, na ktrórej chcemy pracować, jest wolna.

Łączności amatorskie można nawiązywać różnymi metodami i tak:

• wyszukujemy na paśmie stację wołającą CQ, wstrajamy się do korespondenta na małej mocy lub na sztucznej antenie i zgłaszamy się;

• po wyszukaniu wolnej częstotliwości sami nadajemy CQ, czyli wywołanie ogólne;

• lub po wcześniejszym uzgodnieniu częstotliwości i czasu - wołamy lub słuchamy umówioną stację.

W czasie łączności wymieniamy następujące dane:

• znaki wywoławcze obu stacji;

• powitanie;

• imię operatora i miejsce zainstalowania stacji (QTH);

• raport o słyszalności, informacje o warunkach propoagacji;

• opis urządzenia;

• umówienie się co do wymiany kart QSL;

• drobne informacje o charakterze osobistym;

• podziękowania za łączność, pozdrowienia i życzenia;

• znaki wywoławcze obu stacji;

• oznajmienie końca łączności.

W czasie zawodów łączność powinna być jak najkrótsza i zamykać się na wymianie znaków, raportów i grup kontrolnych lub innych informacji obowiązkowych, podawanych zawsze przez organizatora zawodów w regulaminie zawodów.

Bardzo ważną i istotną jest wysłanie logów (dzienników zawodów) po zawodach. Nie wysłanie logu za zawody wpływa nie tylko na negatywną opinię o nas, ale przede wszystkim nie zalicza naszy łączności korespondentom, którzy tracą w ten sposób punkty do klasyfikacji. Jeżeli nie chcemy być klasyfikowani np. Z uwagi na małą ilość QSO i daleką w związku z tym lokatę, wysyłamy log z zaznaczeniem "tylko do kontroli".

Gdy opanujemy telegrafię w stopniu dostatecznym czy dobrym, nie popisujmy się szybkimi tempami, gdyż możemy trafić na lepszego telegrafistę, który nas zawstydzi. Tempo nadawania dostosowujemy do możliwości naszego korespondenta.

Pracując fonią należy zawsze mówić powoli, wyraźnie akcentować poszczególne słowa. W przypadku złej słyszalności wynikającej z zakłóceń itp. Na prośbę korespondenta należy powtórzyć całą treść informacji. Przy prowadzeniu łączności ze stacją zagraniczną w języku korespondenta pamiętajmy, że język ten powinien być opanowany w stopniu przyniajmniej dostatecznym.

Przy pracy FM-owej w pasmach VHF i wyższych również należy stosować się do pewnych zasad podanych wyżej jak i specyficznej pracy przez przemienniki :

• sprawdź czy przemiennik jest wolny i czy twój sygnał go otwiera;

• wywołanie podawaj krótko, a po nawiązaniu łączności, gdy jest taka możliwość, przejdź na łączność bezpośrednią;

• tak samo należy postępować przy wołaniu na kanale wywoławczym, po nawiązaniu łączności przechodzimy na jeden z bocznych kanałów.

Pamiętać należy o bardzo ważnej, często zapominanej zasadzie w pracy FM-owej, że zawsze należy robić kilka sekund przerwy między odbiorem a nadawaniem, umożliwiając w ten sposób - w razie potrzeby - wejście innego korespondenta z pilnym QTC do nas lub innych.

Bardzo częstym zjawiskiem jest przetrzymywanie przez jednego korespondenta mikrofonu przez 20 i więcej minut szczególnie przez silne stacje, blokuje to kanał unimożliwiając przekazanie nieraz pilnej i ważnej wiadomości. Można pracować długo, ale mikrofon przekazujemy sobie często z kilku sekundowymi przerwami.

Bądźmy zawsze mili i uprzejmi oraz wyrozumiali także dla otoczenia, naszych sąsiadów, którym nasze urządzenie może zakłócać odbiór radiowy i telewizyjny. W miarę naszych możliwości starajmy się naszym sąsiadom dopomóc w usunięciu przyczyn zakłóceń.

Drogowskazem naszego postępowania niech będzie kilka zasad "kodeksu krótkofalowca" opracowanego przed wielu laty przez Paula Segala (w wersji wprowadzonej przez Walny Zjazd Polskiego Związku Krótkofalowców w 1957 roku):

• Krótkofalowiec jest patriotą. Jest zawsze gotowy służyć swą wiedzą i sprzętem krajowi i społeczeństwu.

• Krótkofalowiec jest postępowy. Utrzymuje swoją radiostację na szczytowym poziomie wiedzy technicznej, korzystając z niej sprawnie oraz zgodnie z przyjętymi zwyczajami.

• Krótkofalowiec jest zrównoważony. Mimo, że krótkofalarstwo jest jego pasją, nigdy nie pozwala, aby kolidowało z jego obowiązkami wobec domu, zawodu, szkoły i społeczności.

• Krótkofalowiec jest koleżeński. Nadawanie tempem dostosowanym do korespondenta, życzliwa rada dla początkującego, pomoc i rada dla radiosłuchacza - to znamiona ducha amatorskiego (ang. Ham spirit).

• Krótkofalowiec jest dżentelmeński. Nigdy świadomie nie używa "eteru" dla swej rozrywki w sposób utrudniający innym amatorom prowadzenie korespondencji.

• Krótkofalowiec jest lojalny wobec swego stowarzyszenia.

Pomimo faktu, że od przyjęcia powyższych zasad minęło już 45 lat są one ciągle aktualne i należy je stosować w codziennej praktyce (przyp. Autora strony WWW).